مُرغانه نُخور مرغ نُخور بس که گِرُونه ( با گویش شاهرود زیبا)

مُرغانه نُخور، مرغ نُخور ، بس که گِرُونه                   

گوشتم که دِگه چیزی نگو ، قیمت جُونه

ازمیوه نزن حرف، برو اَنگِشه بنداز                       

پنج شنبه برو سر مزار ، که رایگوُنه

شیرینی و آجیل و نون کاک و به جز اُون                 

این روزا فَقد خوراک  از ما بِیترونه

یَگ دانه پفک هابیه هم قیمت آدُم                           

وِچّه هوسش کرد بگو اَخّه ،  فِلُونه!

هر چی که هُخایی بخری دستت هِلِرزه                    

یَگ سر دل وامانده به جوش و غَلَیونِه

چار تا قِرونی  ته جیب آدم که هُمانه                           

تنها چیزی دستت هِرِسه ، چن تایی نُونه

 هِنتانی فقد واسّانی ، چار تا نُون ساده                         

نُونم که نِیه ، پنداری چرم هَمِدونه

هر رو زنت هِنگه که فِلون چیزه نداریم                   

یَگ سر تن آدم، واسه چیزی به تُکُنه  

 زن دارا وایی کِّره شونه  قرص دِوِندن                   

خرج خانه شوخی نیه، یَگ جنگ کِلُونه

از زندگی سیر هابیه هر کی که هِوینی                    

خرجا همه به دلار  و دخلا به قِرونه 

هیشکی یَم صداش در هِنره وا این همه رنج               

انگار-  گُلُویا پر سنگ و  اُستُقونه

واز شکر خدا که وا تُمُمِ این مسائل

هر جوری که هست کشور ما، امن و اَمونه !