از بس که غم بُخوردُم، مین دلم جا نیه ( غزل با گویش شاهرود زیبا)
از بس که غم بُخوردُم، مین دلم جا نیه
اینجه به غیر غصه، چیزی مال ما نیه
هر رو یه چیز تازه ، هُنگیره حال مایه
خوش به حال اونی که، میون دنیا نیه
از کدومش بُگُم که ، نُگُفتنُم بِیتره
چه فایده داره گفتن، گوش کسی وا نیه !
یَه لقمه نن بیاردی، به سختی مین خانه
هِری بخوری هِوینی، غیر خمیروا نیه
مرغ هابیه پادشا ، گوشت هابیه اوسانه
شکم خیلیا یَم، وا میوه آشنا نیه!
این از خوراک مردم ، اگه هُخوای واز هُنگم
تا بِوینی که دردا ، همین دو سه تا نیه
صُب هِرِوی سرکار، تا هِری گرم هاباشی
بچسبی به یَه کاری ، هِوینی برقا نیه
دستات هُمانه رو هم، تا هِنتانی بخور غم
هر چی هُخای غر بزن، گوش شنوا نیه
وایی بشینی یه گوشه ، تا واز خودش وِگرده
کاری به دست آدُم، غیر تُماشا نیه
زمستُنا گاز نیه ، تووِستون او نداریم
برقم که قطع هُنباشه، جا باریکلا ، نیه ؟
از گرونی که دگه ،چیزی هِنُنباشه گفت
دردیه که هُنکُشه ، سر به مداوا نیه
هر رو میون خانه، یه چیزایی لازمه
وایی بکشی خجالت ، وختی مهیا نیه
هی هِنگی باشه فردا ، امرو یادم برفته
هِنندانَن اهل بیت، پول جیب بابا نیه
میون این هیر ویر، وای که بیایه مِیمُن
هیج وخت کار آدُما، اِنقد افتضا نیه
واسه یی که جَم کنی، آبروته پیش مردم
جز نسیه چاره از بقال و نُنوا نیه
نه هِنتانیم در رِویم، نه هُنباشه بُمانیم
رفع گرفتاری یَم، وا صغری کبری نیه
اون که وایی بجوشه، دلش واسه این چیزا
به فکر این امورات، اصلا ابدا نیه
وا کله ی خرابُم ،هر چی که فگر هُنکُنم
این همه ناترازی ،هیج جای دنیا نیه
هِننتانُم بشمارم، از بسی که زیاده
اِنقد ، لیستش بلنده، که جای امضا نیه
فقد یه چیز دِگِه ،هُخوام بُگُم ،ببخشین
زندگی اینطری ، مایه دلشورا نیه؟
چَن وَختیه حالُم بِگته، تیره یو تارم (مخمس عاشقانه با گویش شاهرود زیبا)
چَن وَختیه حالُم بِگِته، تیره یو تارم ماستم نِگِتو، یگدفه بشکسته تُغارم
اصلا ابدا پیش هِنره یَگ ریزه کارم جز کار خودم از همه سر در هِمیارم
نگو دَردَری ام مِن ، اسیر زری اُم مِن!
هر روز خراب هُنکنه حال منه یادش هر سمت هِرِوُم دور تنم هِنپیچه بادش
آتیش منه هُنکنه هر لحظه زیادش وختی که دلت پر غمه ، چی هُنکنه شادش؟
نگو دَردَری ام من ، اسیر زری ام من
تا امرو من اینطر خودمه گم دِنِکردم رسوا پیش همسایه یو مردم دِنِکردم
کاری اگرم داخل آدم دِنِکردم اما خودمه داغ و دِریشم دِنِکردم !
نگو دَردَری ام من ، اسیر زری ام من!
نشنیده بِیُم عشق چُگار هُنکنه وا دل نه هِنگه زن و نه پییر و مار و نه مِنزل
هِنگرده مین شهر همش، عاطل وباطل اصلاً مگه عاشق هُنباشه آدم عاقل ؟
نگو دَردَری ام من ، اسیر زری ام من!
به من که پُلم اونور اویه ، چیشی هِنگی؟ به آدمی که عمریه خویه، چیشی هِنگی ؟
این گوساله چن ساله که گویه، چیش هِنگی ؟ این کله دگه گیج و کتویه، چیشی هِنگی ؟
نگو دَردَری ام من ، اسیر زری ام من!
هر چند پِشِیمُن هاباشم وایی تو باشی هر سمتی گُریزُن هاباشم، وایی تو باشی
درماندیو داغُن هاباشم وایی تو باشی کافر یا مِسِلمُن هاباشم وایی تو باشی
نگو دَردَری ام من ، اسیر زری ام من!
دیفال کج هِنگن، یه روزی آخر هِلُمبِه ( غزل با گویش شاهرود زیبا)
دیفال کج هِنگن، یه روزی آخر هِلُمبِه
اما هِنو که ما ندیییم حتی بجنبه
لیف نازک و ظلم کلفت ،هُنباشه پاره
ضرب المثلش از قدیما خیلی به نُم به
گوش هِنندنه هیشکی به فریاد من وتو
کِی هُنباشه بیدار به فریاد ، خُسُمبِه
هر جایی شکایت هُنکنیم واسه گرونی
تحویل هندنن حرف قلمبه یو سُلُمبه
هِنگیم شکم گُسنه نه دین داره نه ایمُن
هِنگن بخورین زیره ی کِرمُن وا کُلُمبه!
هر چی که مین خانه بِیه پاک بخوردیم
نه گوشت بمانده میون دیزی نه دنبه
مثل نخ هابه کِّرِه ی هر کی که هِوینیم
یَگ عده یم هُنباشَن، همش، گرد و قلمبه
وا سکنجبین یه عده ای طارت هِنگیرن
ما در به در نونوایی یا پی نن کُمبه
گفتن که پول نفت هِمیایه سر سفره
یگ عمره بمانده چشماما رو به تلمبه
هر کی ناخونش بنده یه جایی، میون کاخ
مستاجر بدبخت مین سولاخ و سنبه
اون که بتانسته بخوره از مال مردم
گردنش کلفت و ، شکمش قد یه خُنبه
هی هنگفتن که روزای بیتر همیایه
تنها کسی که بوور هننکرد، نَنُم به
ما اینطریشه از هِمُن اول هِنُخواستیم
نه عشق به زور هُنباشه ، نه مِهر به چُمبه
مغزم داره سوت هِنکشه از وضع زُمانه
کاش کَلّه ی من کار هِنِنکردو پُلُم به!
از تو می جویم مدد ، مولا مدد !
از تو می جویم مدد ، مولا مدد !
ای که دستت می رسد، مولا ! مدد!
عاشقم بر نام زیبای شما
بی حساب و بی عدد، مولا، مدد
در شب تار دلم نور امید
روشن از تو تا ابد ،مولا ،مدد
جای خون هر لحظه در رگهای من
شور عشقت می دود مولا ،مدد
آخرین ذکر لبانم یاد توست
در سراشیب لحد مولا ،مدد
انتظار دشمنان بر لطف توست
کی شوی از دوست رد، مولا، مدد
با تمام آبرویش ، روز حشر
جرم ما را می خرد، مولا ،مدد!
خورشید از غروب دلم پا نمی شود
خورشید از غروب دلم پا نمی شود
در این هوای مرده ، دلی وا نمی شود
دیگر امید وعده فردا به ما نده
هر روز می رود و نوبت فردا نمی شود
در این دیار سوخته از جنگ گل نکار
در پای سرب سبزه شکوفا نمی شود
گیرم که آب از سر ساحل فرا رود
ماهی که مرد ، زنده به دریا نمی شود
بیهوده گل نبار به روی مزار ما
عطری نصیب شامّه ی ما نمی شود!
رباعی : آدم به جهان خوب وبدش می ماند
آدم به جهان خوب و بدش می ماند
هر جور رود راه ، ردش می ماند
سنگین و سبک های جهان می گذرد
آسایش و رنج ابدش می ماند !