با غزلهای نور می آید
از افقهای دور می آید
ناگهان چون حلول سبز بهار
با تمام غرور می آید
سالها انتظار بر دوشش
از دیار ظهور می آید
با دلی مثل آسمان بهشت
مثل روح بلور می آید
دسته دسته ستاره می چیند
از بلندای طور می آید
گرچه ما می رویم اما ، او
پر شکیب و صبور می آید
قاصدک ها ، چرا نمی آیید؟
بوی سبز حضور می آید!
انسانها از نظر درک و بینش و خداشناسی به سه گروه تقسیم می شوند:
الف: عده ای که راه صحیح را زود تشخیص داده و بر اساس آموزه های عقلی و دینی، به وظایف خود عمل می کنند.
ب: گروه دوم کسانی هستند که در میانه راه و نیمه عمر و به هر حال قبل از آن که فرشته مرگ به سراغ شان آید ، به خطاهای خود پی برده و احوال خود را اصلاح می کنند.
ج: گروهی که تا آخرین دقایق عمر توفیق هدایت نمی یابند و به همان حال گمراهی از دنیا می روند، و پس از آن که درهای نجات به رویشان بسته شد به حقیقت هستی خود پی می برند که البته افسوس در آن حال سودی برای شان ندارد.
نکته 1-
سرنوشت همه انسانها به مرگ و آشکار شدن واقعیت خلقت ما منتهی می شود، چرا از کسانی نباشیم که زود حقیقت هستی را درک می کنند؟
نکته 2 –
قدر و منزلت کسانی که از گروه اول هستند، قطعاً در پیشگاه خداوند متعال با گروه دوم، قابل قیاس نیست.
نکته 3- این دسته بندی ، علاوه بر موضوع خداشناسی و جنبه مذهبی، در کلیه امور جاری زندگی انسانها صادق است و می توان به طور خلاصه گفت که :
بعضی ها مسائل اطراف خود را زود می فهمند، گروهی دیرتر می فهمند و برخی تا پایان عمر هرگز نخواهند فهمید!