ای کاش کسی حادثه هایه خِبَر هِندا
از لو بُمِ غم، مرغ دل مایه پر هِندا
یا یکّی جلو فاجعه یه یَگ جوری هِنگِت
دردای همه ایرانه به دِریا، سر هِندا
تا کی قراره کام وطن تلخ هاباشه؟
کاشکا روزگار گایی به مایم شِکِر هِندا
چه خُب به وا یَگ لقمه نُنِ ساده ی خالی
دنیا به همه خنده ی بی چشم تر هِندا
طوفان بلا هر رو به شکلی هِمیایه
بِیتر نِبه که ساده تر و مختِصِر هِندا؟
هنبِشت بگیریم نفسی تازه پس از جنگ
بعد زلزله یو سیل و هزاران خطر هِندا
بی فاجعه ی بِندر عباس به مردم
چی هنبه که حق قلب و دل بی شرر هِندا
کاش حضرت حق این همه رنج و غم و درده
به دشمن اسلام و حقوق بشر هِندا
این آزمایشایی که خدا هِنگیره از ما
خُب بِه ، به هِمُن کافرای در به در هِندا
تا دست وکشن از سر مظلومای دنیا
اِنقد به اونا مهلِت هِنندایو شر هِندا
ناشکری هِنُنباشه کنیم اما چی هِنبه
به دشمن ما گردن زیر تِبَر هِندا ؟
به ملت مظلوم و ستمدیده ایران
به منتظرا مژده ی فتح و ظفر هِندا
وا امر ظهورو فرج حضرت صاحب
پاداش به این مردم خونین جگر هِندا!
آماده عاشق شدنم کو دل پاکی؟
کو روی زمین عشق شناس یقه چاکی
از بی سروسامانی دل می رود آدم
یک عمر به دنبال چنین راه هلاکی
احساس مرا هیچ کسی درک نکرده
درگیر تفاهم بشوم بهر چه ؟ با کی
گاهی به سرم می زند آرام نمانم
پایی بزنم بر سر یک جاده خاکی
جایی که هوایش بد و ناپاک نباشد
از هیچ کسی دل نشود خسته و شاکی
اما به کجا که غم و اندوه نباشد؟
آدم نکشد منت انگوری و تاکی؟
هر چند ورق می زنم اوراق جهان را
جز رنج نمی بینم و جز درد ملاکی
ای کاش در این خوان کریمانه رنگین
جز خون دل خلق خدا بود خوراکی!