گروهبانی خشن در دوره شاه

گروهبانی خشن در دوره شاه            

که دستش از جهان گشته ست کوتاه

به آزار واذیت بود معروف               

و می شد از خشونت شاد و مشعوف

به سربازان همیشه زور می گفت       

درشت و گنده و ناجور می گفت

یکی سرباز ساده داشت سرکار          

که بیش از دیگران می کرد آزار

 که سرباز درون  دفترش بود           

شبیه شمر دایم بر سرش بود

به هر نحوی که می شد کرد اذیت       

به او آسیب زد در طول خدمت

برای مرخصی آزرد او را                

به سر حد جنونش برد او را

به اندک نکته ای زندانش انداخت        

غم و اندوه را بر جانش انداخت

غذایش را زمانی پر نمک کرد          

دل آن ساده را بد جور لک کرد

نشد یک روز آب خوش به کامش        

دو سال خدمتش تا شد حرامش

چو آمد خدمت او رو به پایان            

گروهبان از ستمها شد پشیمان

که من با او بدی کردم فراوان           

حلالم می کند آیا بدین سان ؟

کنم امروز از او جلب رضایت               

که کار ما نیفتد بر  قیامت

صدایش زد به نرمی و لطافت           

که اکنون شد تو را پایان خدمت

بدی کردم ولی تو کن حلالم              

که نادم هستم و بد هست حالم

بدیهای مرا بگذار و بگذر                

بزرگی کن به من این روز آخر

به او سرباز ساده گفت سرکار          

که من هم بد نمودم با تو بسیار

تو هر قدری نمودی زورگویی        

ستم کردی و یا هر تند خویی

به هر نحوی مرا اجبار کردی          

حلالت کرده ام هر کار کردی

ولی من هم یقیناً قدر کافی                

ستم کردم به تو محض تلافی

حلالم کن اگر که  بد نمودم            

حریف قدرتت چون که نبودم

به هر چایی که آوردم برایت            

نمودم جیش در فنجان چایت !

با نام عشق بر سر دوشم سوار بود

با نام عشق بر سر دوشم سوار بود 

عمری به اشتباه برایم چو یار بود 

من از خیال خام خودم رنج میبرم 

با آن که سوء نیت او آشکار بود

 دنیا به عمر خویش چو من ساده دل نداشت

 مانند او اگر چه هزاران هزار بود 

با نام عشق حال دلم را گرفت و رفت 

حالا خودت ببین که عجب نابکار بود

من خر شدم به وعده آن باغ سبز و سرخ 

در چشم من تمام جهان سبزه زار بود

جیبم که شد تهی به فراموشیم سپرد 

او عاشقم نبود به فکر قمار بود

وقتی قطار عمر از این ایستگاه رفت

 من بی بلیت بودم و ایشان سوار بود!

دهان من به ذکر تو سر خوشبو شدن دارد

دهان من به  ذکر تو سر خوشبو شدن دارد                  

چه شیرین است کام آن که قندی در دهن دارد

به بسم الله رحمن رحیمت سخت مشتاقم                

چه تاثیر عجیبی اسم اعظم روی من دارد !

به هر مشکل که پیش آمد  گره وا کرد نام تو

چه بیمش از حوادث این زره ، هر کس به تن دارد؟

به نام نامی ات روز خودم را جشن می گیرم               

تمام غربتم با بودنت  ، بوی وطن دارد

محب شاه مردان را غم روز مبادا نیست                   

کجا  یعقوب نابیناست ، وقتی پیرهن دارد ؟

به دنیا آمدیم و بی خبر از کار خود بودیم

مگر در  آسیا گندم  گمان له شدن دارد ؟

در این وحشت سرا از مرگ استقبال باید کرد

که هر کس در مسیرش یک حَضَر موت یمن دارد

خدایا دست هایم را گرفتم بر طناب تو                    

ز حبل الله محکمتر مگر عالم رسن دارد ؟

دلم آشفته هست اما یقیناً گم نخواهد شد

کسی که روی پیشانیش مُهر پنج تن دارد !

خدا حافظ ای جلوه ی ماندگار

خدا حافظ ای جلوه ی ماندگار          

 خدا حافظ ای نخل پر برگ و بار

بدون تو گیرم بیاید بهار                   

مرا با گل و باغ دیگر چه کار ؟

خدا حافظ  ای حافظ این دیار

 از این شهر پر دود روحت گرفت              

چه سخت و غم آلود روحت گرفت

ز ما عاشقان زود روحت گرفت                 

گر از دشت،  ای رود روحت گرفت

به دریا بپیوند ازین رهگذار

غمت درد ما را جوان کرده است           

به داغت جگرسوز مان کرده است

چو ما را چنین امتحان کرده است          

چه با سینه عاشقان کرده است ؟

بسوز ای دل زخمی داغدار

تمام ملایک به سوگ تواند                     

شهیدان یکایک به سوگ تواند                

مریدان  سالک به سوگ تواند                 

زن ومرد و کوچک به سوگ تواند

  چه رسم بدی دارد این روزگار

پس از تو جهان نیست جای درنگ                 

در این تُنگ کوچک  نشاید  نهنگ           

 نفس کی برآید از این خلق تنگ                  

بکوبان دل من سرت را به سنگ    

  که در آتشی و نداری قرار

به طوفان  بگویید ، طوفان کند                   

و هر چه توانست ویران کند

اگر همچنان نقض پیمان کند                      

نیارست ما را پشیمان کند

که ما جان فدایان یاریم، یار !

به کفار ، میهن نخواهیم داد                        

امانی به رهزن نخواهیم داد       

وطن را به دشمن نخواهیم داد                      

به ذلت ، دمی تن نخواهیم داد

بماند به تاریخ ما  یادگار !

دلهایمان خون است، اما عزممان محکم (در سوگ وداع رهبر شهید )

دلهایمان خون است، اما عزممان محکم           

هرگز نخواهد کرد طوفان پشت مان را خم

 داغ شهادت های یاران را به دل داریم         

پر پر شد از این بوستان بسیار گل، هر دم

اما گلی این بار طوفان چید که جایش          

دیگر نخواهد رُست درباغ بنی آدم

چه تلخ بود و جان گزا وقتی خبر آمد           

از شرق تا غرب وطن شد خیمه ی ماتم    

از عمق این  درد گران تنها خبر دارد          

هر کس که آمد بر دل او  تیری از آن  غم

آری درست است این که « کل من علیها فان »        

اما چه می شد داغ ها  نازل شود کم کم

باید به  « یبقی وجه ربک » التجا آریم              

تا زخمهای سینه مان را حق  نهد مرهم

 زخمی شدن یا داغ دیدن مانع ما نیست            

تا پود و تار ماست  ازغمهای مستحکم

 ما رودها رسم نشستن را نمی دانیم           

باید به دریا  رفت، از صحرای این عالم

ساقی در این بزم محبت میل میل توست        

از ساغرت لاجرعه نوشانی و یا نم نم

حب الوطن در جان ما جاریست جای خون      

 زیباست تابوتی که تزیین گشته با  پرچم !

یک عمر کشیدم به هوای تو نفس را

یک عمر کشیدم به هوای تو نفس را                        

بیهوده نمی خواستم  این عمر عبث را      

هی چشم به در دوختم و حوصله کردم                    

شاید که بیایی بگشایی تو قفس را

افسوس که خوش بود دل من به محالات                  

مانند  کویری که کند میل ارس را

تنها ثمرم از همه رنج فراقت                              

این بود که تاب آورم  آن درد ملس را

 گفتم  که  رهایت کنم و بگذرم از تو                   

اما بگذارم  به دلم جات ، چه کس را ؟

 ای عشق بیا و به دلم لرزه بینداز                      

یادآوری ام کن بم و منجیل و طبس را

آماده یک وسوسه تازه ات هستم                       

 در من بتکان سرخ ترین سیب هوس را

هر  تلخی و شیرینی دنیا گذران است                  

بر من بچشان باز همان مزه ی گس را !

مرثیه محرم با گویش شاهرود زیبا

شد ماه عاشقُن- دلهای شیعیُن-هر جای این جَهُن، هِنسوزه همچنُن ،

الغوث والامُن - آقا تنت درست -  یا صاحب الزُمُن - 

ایام ماتمه - ماه محرمه – دلها پر از غمه – چشما پر از نمه ،

حالا ظهور کن - آقا تنت درست-  یا صاحب الزمُن

 دل سوخته هابی یِیم – مشگی بپوشی یِیم – ناله سر هادی یِیم –  بنگر چه حالی یِیم ،

از خورد واز کِلُن - آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن 

 هنگام تعزِیت -  وا شور ومعرِفت -هر روز چن کِرت - هِنگیم  تسلیت ،

وا چشم خون فشُن-  آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن

شد دشت کربلا - صد جوی خون به پا – از جور اشقیا  - قد قامت العزا

رفته به کهکشُن – آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن

از تُشنیا چطو - جونها بگت اَلو،  اونم کنار او -   دل تنگ و خشک، لو -

 شد لاله ها خِزُن- اقا تنت درست – یا صاحب الزمُن

زینب چها کشید – اسطوره آفِرید - از بس که داغ دید – وا اون همه شهید ،

بسیارشُن جوان- آقا تنت درست- یا صاحب الزمُن

عباس با وفا – اون مظهر صفا – یاد هادیه به ما – باشیم وا شما

نه وا مخالفُن- آقا تنت درست- یا صاحب الزمُن

واسه ادای دِین – وا سوز وشور و شین  – وخت شهادتین - هنگیم حسین حسین،

این خط واین نشُن - آقا تنت درست -  یا صاحب الزمان -

یا صاحب عزا –  ما هُنکنیم دعا -  جُن تو بی بلا – دور از تو فتنه ها -

از انس و جنی یُن -  آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن

میل حضور کن – دفع  شرور کن – کارا رِ جور کن - آقا ظهور کن ،

 مولا بگو اَذُن –آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن .

بالا برو به اوج ، همان اوج دلبخواه

بالا برو به اوج ، همان اوج دلبخواه

اکنون برای توست همه چیز روبه راه

از خاک دل بکن برو بالا به سمت عرش

بر خود ببال چون که پی توست بس نگاه

کم کم میان سینه فقط خاطرات توست

تاریک روشنی است ، سفید و کمی سیاه

با ما بگو چگونه به اینجا رسیده ای

در شان تو کم است بگویم که پادشاه

بالت چگونه این همه قوت گرفته است

پرواز تو نداشت چنین حد وجایگاه

بالا روی چنان که نبینیم ما تو را

دارد می افتد از سر بینندگان کلاه

پنهان شدی ز دیده مشتاق عاشقان

باری ، ترحمی به ملاقات گاه گاه

دست نیاز بر سر تو هر چه می کشیم

نازت گرفته است فزونی ز فر وجاه

دیدار روی ماه تو هر روز مشکل است

تنها یکی دوبار و آن هم به طول ماه

حتی به این که زنده شود خاطرات تو

دولت عطا نموده به ما بسته رفاه

باید کجا ز درد فراق تو ناله کرد ؟

دیگر نمانده هیچ کجا توی دشت چاه

این سان که پیش می رود اوضاع روزگار

ترسم بیاوری سر مردم شبی سپاه

در انتقام آن که تو را سر بریده اند

یا خورده اند تخم تو را شام یا پگاه

ناگاه سر برآری و نابودمان کنی

با انفجار قیمتت این بدترین سلاح

یارب ببخش خلق خودت را در این گناه

ما را به وقت حمله مرغان بده پناه

محمد حسین حسنی 30/2/1405 شاهرود

با هر که نشستیم وکلک زد، کلکی خورد

با هر که نشستیم وکلک زد، کلکی خورد

وقتش که شد از پنجه تقدیر ، چَکی خورد

پاتک بخورد هر که زند تک به زمانه

پاتک بزند عاقبت آن کس که تکی خورد

تا اَنگ نمکدان شکنی بر تو نبندند

از سفره بی عشق، نباید نمکی خورد

هی زخم زبان می زنی و غافل از آنی

تا ته برود شیشه دل، گر ترکی خورد

شک نیست که سوزانده دل شاپرکی را

بر شعله یک شمع اگر شاپرکی خورد

کی می رود از خاطر یک طفل دبستان؟

روزی که به ناحق ز معلم کتکی خورد

می میرد اگر فوت کنی بر سر شمعی

نفرین به نسیمی که تن قاصدکی خورد

من خوب غزل گفتم و تو خوب شنیدی

لبخند بزن حالت اگر قلقلکی خورد!

محمد حسین حسنی 26/2/1405 شاهرود

دنبال کدام آتیه باشد ته پیری ؟

دنبال کدام آتیه باشد ته پیری ؟

آن کس که جوان بود و بردند، اسیری

هی برده گرفتند وکشاندند به خدمت

تا مثل تو امروز نشیند به امیری

امروز تو بر تختی و رفته است ز یادت

نانی که نخوردیم از این سفره به سیری

با چند عصا و عینک هی عرق شرم

حق نیست بریزیم و تو بر خویش نگیری

در کاخ شما هر چه بخواهید ، بزرگی

در کلبه ما هر چه بجویید، حقیری

از جیب تهی نان و خورش در نمی آید

سخت است به اهل حرم اظهار فقیری

در حنجره زخمی ما ناله فروماند

جا در دل ما نیست از این درد پذیری

آبی برسان بر لب این نخل کهنسال

صحبت چه کنی از شب زیبای کویری ؟

باران چه ثمر دارد اگر دیر ببارد

ما زنده نمانیم به آن دوری و دیری

دوران تو هم می رود از دست به زودی

اینقدر نشو غره به ایام دلیری

آنقدر که دادی تو به ما وعده فردا

ترسیم ، در این دین بمانی وبمیری!

محمد حسین حسنی 23/2/1405 شاهرود

ما از بهشت قصد رمیدن نداشتیم

ما از بهشت قصد رمیدن نداشتیم

شوقی به سیب دزدی وچیدن نداشتیم

عشقت اراده کرد که بیرونمان کند

فرصت برای ناز کشیدن نداشتیم

ما در زمین خوشیم بهشتت برای تو

از ریشه مان هوای بریدن نداشتیم

هر جور میل توست قضاوت کن وبگو

گوشی برای وعظ شنیدن نداشتیم

ما را پراندی از سر دیوار عشق خود

چون شاخه ای برای پریدن نداشتیم

این باغ سبز را تو نشان داده ای به ما

ما آهوان که قصد چریدن نداشتیم!

محمد حسین حسنی 19/2/1405 شاهرود

از برکت خون شهدا یافت تمایز

از برکت خون شهدا یافت تمایز

این آبی زیبا که شده وجه تمرکز

باید که خلیجش بشود فارس تلفظ

چون نبض جهان می طپد از تنگه هرمز

این نظم که حاصل شده از رزم دلیران

حق است دهد ملت ایران به جهان پز

دیگر خبر از هر که بیا هر که برو نیست

اوضاع دگرگون شده از بعد تجاوز

پایش برسد هر که ازین بعد به آنجا

باید بزند محکم و پر زور به ترمز

دیگر نتوان مفتی ازین خطه گذر کرد

هرگز نتوان کرد به این نظم تعارض

این قاعده انداخته آتش به تن خصم

چون آتش موشک که جهد از ته اگزوز

دیوانه شده می دود از درد به هر سو

آن گونه که بر کوه وکمر جست زند بز

کفتار جهانخوار خطا کرد و نفهمید

بر مامن شیران نتوان کرد تعرض

بر غیر خداوند نگردد سر ما خم

ما را به شعار و به عمل نیست تناقض

ما از طرف سوخته عشق می آییم

در مکتب عشاق نمودیم تلمذ

از مرگ چه ترسی است شهادت طلبان را

مردان جهادی نهراسند ز قمپز!

محمد حسین حسنی 13/2/1405 شاهرود

از کنگره عرش شکوهت شده پیدا

از کنگره عرش شکوهت شده پیدا

ای نام تو افتاده عجب بر لب دنیا

باید که تو را بیشتر از این بشناسند

تا منزلتت گردد از این بیش ، هویدا

تو نبض جهانی و به تو زنده جهان است

دوران تو در حال گذار است ز دریا

نام تو خلیج است و بود شهرت تو فارس

حق است بنامند تو را فارس ترین ها

هی موج بزن موج بزن شور به پا کن

تا لرزه بیفتد به تن ظلم سراپا

با تنگه هرمز که کلید شرف ماست

کردست خداوند به ما عزتی اعطا

که مردم دنیا همه حیرت زده و مات

هم گرما تماشا شده هم غرق تمنا

شاید که شود باز به روی دوسه کشتی

از آن گذرد نفت و فرآورده و کالا

هیهات نگیرند تو را از کف میهن

ای اسلحه کاری ما روز مبادا

ای آن که امورات وطن دست شما هست

هشیار که دشمن به کمین است و تقلا

تا گوهر یک دانه ما را بستاند

با هر روشی شد ، به ستم یا به مدارا

این حیثیت ملی ما نیست فروشی

از دست شما در نرود با دو سه امضا

از خون شهیدان وطن وام گرفتیم

امروز اگر تیز شد این حربه و بُرّا

ناموس وطن موضع صحبت شدنی نیست

این آن گرهی نیست که باید بشود وا

چشمان وطن سوی شماها نگران است

هشدار عصا را نستانند ز موسی!

محمد حسین حسنی 11/2/1405 شاهرود

دل خسته ام اگر چه از احوال روزگار

دل خسته ام اگر چه از احوال روزگار

اما هنوز میطپدم دل برای یار

بر من نگیر خرده نگو از شما گذشت

اصلاً نگو به ناز و تمنا مرا چه کار

حق با تو است حکم به ظاهر اگر کنی

بر جلوه ام نشسته از ایام غم ، غبار

اما شراب هر چه شود کهنه بهتر است

ارجش نهند مردم سرمست هوشیار

تقویم کهنه را هم اگر وا کند کسی

همواره اولین ورقش می شود بهار

با هر خط کشیده به پیشانی ام ببین

تعداد روزها که نشستم به انتظار

ای عشق حال و روز مرا جلوه ای بده

در من حلول کن بده بر حالم اعتبار

هر گل که می زنی به سر خویش می زنی

هر کار می کنی بکن ، آتش به اختیار

محمد حسین حسنی 10/2/1405 شاهرود

غزل با گویش شاهرود زیبا( شو که هُنباشه همش فکر تو مین سرُمه)

شو که هُنباشه همش فکر تو مین سرُمه

غم تو جای خودت هر شو مین بسترمه

هنزنم پلغ همش این ور و اُنور شاید

که دِوِندُم یه دقه بی تو دو پلک تَرُمِه

از نُماشُم که خیالت هِمیایه به سرم

تو هنندانی چه آتیشی مین پیکرمه

هر طرف که همیفته دو تا چشمم تو نی یی

جای تو خالیه یو خِفّت و غم دلبرمه

کُل و شل هابیم از بس که بخوردم غمته

به زمینم بزی یه یو و بگتی پاپَرُمه

مگه من دست خودم به که هاباشُم عاشقت

دندازم میون آتیش دل غم پرورمه

یه جوری تیر نگاته بزی یی مین دلم

که هنویم تُکُنش به دل دربه دَرُمه

سر دیفال دِلم بشست کفتر نُگات

نِرِسی به عقل من بُپایُم دور و وَرُمه

دست وپام مثل شُمُش تُکُن دِراُفتی یَدَفه

بِدیُم که یَه نفر هنپرانه کفترمه

مثل زلزله یَه چیزی یَدفه دتوفتمه

رد لقه ها برارت هِنو رو لَمبَرُمه !

من که چو بخوردم اما هِنِری تو از دلم

هنو آتیش نگاهات مین خاکسترمه

بس که هرزه چنه یَم برخته دور و ور من

هر طرف که هروُم یه چن تاشُن دَم پَرُمه

هر کسی واسه خودش،هُنکُنه سَرتو سرزنش

من ولی پیش هندنم یگسره گوش کَرُمه

کار چشماته همش تقصیر من هِمِندازن

انگاری من بزیُم به قلب تو خنجرمه !

پیش خورد و کِلُنَم آبرو نبشتن واسه من

اینم از تقدیر من وا دل خاگ بر سرمه

اگه هندانستم از عشق تو رسوا هُنباشُم

به درخت کوچه تُنَم ، هنوستُم خرمه !

محمد حسین حسنی 9/2/1405 شاهرود

افتاده از ازل به سینه ما نقش خاتمت

افتاده از ازل به سینه ما نقش خاتمت

عشاق تو نشانه شان چیست جز غمت

هر کس می ولا بزند تشنه تر شود

ما را مران ز محفل شرب دمادمت

جایی به غیر کوی تو منزل نمی کنیم

کو جان پناه بهتری از حصن محکمت ؟

شاید تو از مدینه به طوس آمدی که ما

پشت و پناهمان بشود نام اعظمت

حالا حرم پناه همه دل شکسته هاست

گرد آمدند خسته دلان زیر پرچمت

ما را رها نکن به طبیبان مدعی

تسکین بده جراحت مان را به مرهمت

از بس که تشنه ها به شما رو می آورند

ترسم کفافمان ندهد آب زمزمت

اما نه! آنقدر تو بزرگی وبی کران

که شرب تشنگان نکند ذره ای کمت

بر ما ببخش و خرده به اوهاممان نگیر

جود و سخا ت ، رفته به اجداد اکرمت !

در آخرین نفس تو به دیدارمان بیا

تا جان برآید از تن ما پای مقدمت !

محمد حسین حسنی 8/2/1405 شاهرود

شیطان دوباره اسب جنون را نموده زین

شیطان دوباره اسب جنون را نموده زین

اسب و عنان سپرده به دستان ظالمین

تا روح مومنان به خدا را لگد کند

شاید بدین وسیله کند رخنه در یقین

آتش زند به خانه ایمان اهل حق

تا دود فتنه بر سما برود از دل زمین

آشوب و جنگ و ولوله ابزار های اوست

لرزان شود به زعم شیاطین، ستون دین

اکنون عمل نموده به سوگند های خویش

آتش زده به قلب خسته مردان نازنین

آتش به پا نموده ولبخند می زند

یعنی که برترم من شیطان آتشین

یا رب به حق حضرت سلطان هشتمین

از نو دوباره نظم جهان را خودت بچین

ابلیسها حضور تو را دور دیده اند

حال آن که هست حضرت قدس تو در کمین

بیرون بیار دست خودت را از آستین

سیلی بزن چنان که نخیزند بعد از این

محمد حسین حسنی 8/2/1405 شاهرود

ما وارثان عرصه های خون و پیکاریم

ما وارثان عرصه های خون و پیکاریم

مرد شهادت ،مرد رزم و اهل ایثاریم

از جان گذشتن پیش ما آسان آسان است

پای وطن در پیش باشد، مرگ سالاریم

دشمن ! نپنداری نفس را تازه خواهی کرد

دیدی که ما در جنگجویی سخت قهاریم

آتش بیفروزی دوباره ، سخت می رزمیم

سجیل ها را بر سرت پیوسته می باریم

بر دستهای آهنینت ، روکش مخمل

پوشیده ای که ما تو را دشمن نپنداریم؟

هیهات که مکر و فریبت کارگر افتد

خوش باش در وهم خودت ،هشیار هشیاریم

پیوند خورده ذات تو با خدعه و نیرنگ

ما جان فدایان، وطن خواه، فداکاریم

این سنگر از ما لحظه ای خالی نخواهد شد

ما رهروان حیدر همواره کراریم

چه در خیابان و چه میدان هر کجا باشیم

از روی ماشه دستها را بر نمی داریم!

محمد حسین حسنی 20/1/1405 شاهرود

هر کجا غنچه بغضی است پر از وا شدن است

هر کجا غنچه بغضی است پر از وا شدن است

رودی از خشم مقدس پی دریا شدن است

ظلم ضحاک جهانخواره از اندازه گذشت

کاوه یک بار دگر در صدد پا شدن است

آی مردان دلاور ننشینید ز پا

کمر خصم زبون در شرف تا شدن است

نفس نحس شیاطین که بیفتد به شمار

حکم مرگ همه در نوبت امضاء شدن است

دشمنان زیر لگدهای شما له شده اند

عدل با دست شما در پی برپا شدن است

اندکی صبر نمایید ، سحر نزدیک است

خبر این است : که هنگام شکوفا شدن است

بعد از امروز جهان ، حال خوشی خواهد داشت

زندگی در شرف بهتر و زیبا شدن است!

محمد حسین حسنی 17/1/1405 شاهرود

آسمان را برگزیدی، در زمین جایت نبود

آسمان را برگزیدی، در زمین جایت نبود

خاک دیگر پاسخ شوق بلندایت نبود

جامه ای از شوق پوشیدی ، به رسم عاشقان

جان زدی برآتش و از شعله پروایت نبود

چشم تا بر هم زدیم از فرق عالم رد شدی

آنقدر که کهکشان گرد رد پایت نبود

بر سر نامت نمی گنجید تاجی جز شهید

هیچ تشریفی جز این در خورد بالایت نبود

فرصتی اندک به ما دادند از فیض حضور

قسمت ما بیش از اینها از تماشایت نبود

داغ های بیشماری در دل ما مانده است

هیچ داغ اما چو داغ آتش افزایت نبود

جای تو در آسمانها من نمی دانم کجاست

در زمین ظرفیت روح شکوفایت نبود

طایر قدس وجودت بال زد افلاک را

بیش از این بر ماندن در خاک یارایت نبود!

محمد حسین حسنی 5/1/1405 شاهرود

مرد رزمیم همه،جبهه و میدان اینجاست

مرد رزمیم همه،جبهه و میدان اینجاست

مکتب و مدرسه ، شیر شکاران اینجاست

به کدام اسلحه خوش کرده دلش را دشمن

زره امن خدا بر تن ایمان اینجاست

به وطن دوستی مردم ما شک دارید ؟

شاهدش از شهدا ، طفل دبستان اینجاست!

خصم باید که بفهمد عوضی آمده است

گر تعرض بکند ، قبر فراوان اینجاست

می رسد باز به ما ،غرش هل من ناصر

وقت اعزام شود ، آینه قرآن اینجاست

غفلت از دشمن خونخوار نخواهیم نمود

جبهه ی مردم بیدار خیابان ، اینجاست!

دشمنان خواب خوش میهن ما را دیدند

غافل از آن که فقط خواب پریشان اینجاست !

آی شیطان به فریب تو کسی دل ندهد

برو جای دگری ، ملت ایران اینجاست !

محمد حسین حسنی 5/1/1405 شاهرود

سگ صفتهای جهان حمله به شیران کردند

سگ صفتهای جهان حمله به شیران کردند

هوس داعیه داری کف میدان کردند

به طرفداری دیوان جهان دل بستند

فکر برهم زدن ملک سلیمان کردند

ناگه از دخمه تزویر به بیرون جستند

با همه تاب و توان یاری شیطان کردند

فکر کردند که ابناء وطن در خوابند

قصد آتش زدن ریشه ایمان کردند

ورق حادثه وارونه شد اما ناگاه

شد هدر هر چه خیالات پریشان کردند

شیرمردان وطن دوست ما جان بر کف

یا علی گفته و در معرکه طوفان کردند

بس که سجیل به روی سرشان باریدند

همه را از غلط کرده پشیمان کردند

گنبد آهنی امنیت دشمن را

آنچنان حمله نمودند که ویران کردند

دشمنان با طمع سیطره بر میهن ما

پا در آتش زده و میل گلستان کردند

به غلط پای نهادند در این بحر عمیق

مرگشان را عجبا ، ساده و آسان کردند

آی دنیا نبر از یاد که ایرانیها

چه عجایب که به میدان و خیابان کردند

!

محمد حسین حسنی 3/1/1405 شاهرود

توضیح ضروری:

در مدت جنگ 40 روزه رمضان که در اسفند 1404 اغاز شد مدتی به دلیل عدم دسترسی به اینترنت نتوانستم سروده هایم را در این وبلاگ منتشر کنم ، به همین جهت اکنون که این کار میسر شده ، آنها را در تاریخ 1405/3/21 منتشر می کنم اما تاریخ واقعی سرودن آنها در زیر اشعار آمده است و کلیه اشعار قبلی که تاریخ ندارند ،تاریخ سرایش آنها ، همان تاریخ انتشار در وبلاگ است .

ظلم و ستم روی زمین را گرفت

ظلم و ستم روی زمین را گرفت 

 شیطنت آمد ره دین را گرفت 

رسم وفا در همه جا گم شده   

 راه خدا غرق تلاطم شده

جلوه مومن شده در  کاستی  

میل جهان رفته به ناراستی

آن چه درست است نماید غلط  

فسق و فجور است فقط روی خط

بیشتر اهل زمان خاطی اند

 انس و شیاطین همگی قاطی اند

خوب و بد و نیک دل و اهرمن 

بر لب شان می رود از حق سخن

کیست که فرق حق و باطل دهد ؟

 یا به فرامین خدا دل دهد ؟

منکر و معروف شده مختلط   

حق شده با ظلم و خطا مرتبط

دین شده بازیچه اهریمنان    

جلوه ابلیس در آخر زمان

مومن صالح شده خانه نشین  

تنگ شده سینه اش از درد دین

دود ستم رفته به هفت آسمان

 خورده به هم نظم ونظام جهان

تند شده زاویه انحراف   

راه حقیقت شده غرق شکاف

مدعی از بس که فراوان شده       

حق هم از این واقعه  حیران شده 

جبهه تشخیص حقیقت کجاست ؟

 آن که بود  اهل طریقت کجاست؟

وقت دخالت شده یابن الحسن

 ای به فدای تو تن وجان من

منتظر بانگ رسای توایم   

مست می ناب ولای توایم

چشم به راهیم ، بشارت بده 

 وقت ظهور است ، علامت بده

تا به رکاب تو سپاهی شویم  

 سمت  قدمهای تو راهی شویم 

جان به کف و مخلص و آماده ایم 

عاشق و دیوانه و دلداه ایم 

بوسه به خاک قدمت می زنیم   

سینه به پای علمت می زنیم 

فاتح دنیای پریشان بیا      

ای به فدای تو دل وجان بیا

تا بزند نبض جهان تازه تر 

نیک شود حال خراب بشر

نظم جهان نظم خدایی شود

 فصل خدا، فصل رهایی شود

تیغ خدا را ز کمر باز کن   

پشت به کعبه بده آواز کن

بانگ اذان تو جهانگیر باد 

 بر لب تکبیر تو تکبیر باد

ما به غلامی تو دل بسته ایم

 از ستم و جور جهان خسته ایم

ما ز محبان شما بوده ایم        

ریزه خور خوان شما بوده ایم

گر چه درین عشق کمی کاهلیم   

کی ز عنایات شما غافلیم ؟

گوشه چشمی به فقیران نما  

 رحم به دلهای پریشان نما

غیبت طولانی تو جان گزاست

درد جهان بی تو بدون دواست !

بی تو به جایی نرسد کارها

بس که دگرگون شده معیارها

حال جهان درهم و طوفانی است

صبر خدا وه که چه طولانی است !

دیر شده وقت ظهورت! بیا

ای دوجهان طالب نورت ! بیا 

در سوگ رهبر عشق - عادت به داغ داریم ، اما چرا پیاپی ؟

عادت به داغ داریم ، اما چرا  پیاپی ؟                          

در چشم ما بروید هی لاله زار تا کی؟

هر روز زخمی از نو، هر بار جانگزاتر                    

با کوله باری از درد ، این راه  می شود،  طی 

 تا دیده را گشودیم ، هر روز عاشقی را                      

بر مرکب شهادت  دیدیم    می زند هی

پیری که با حضورش، آرام می گرفتیم                       

حق خلعت شهادت،  پوشاند  بر تن  وی

او رفت تا الی الله ، ماییم و درد جانکاه                        

تسکین درد ما را  دیگر نمی کند می

از  سوختن نداریم ما عاشقان ، شکایت                      

آتش اگر نگیرد کی نغمه خیزد از نی ؟

آری در انتقام،  خون امام امت                                 

اسب جنون دشمن با دست ما شود ، پی

ای کرکس جهانخوار ، هر قدر خون در عالم                

نوشیدی از خلایق یک روز می کنی قی

ای ابن سعد دوران مرگت فرا رسیده                          

بیرون برو هم اینک ، از فکر گندم ری

این لقمه گلوگیر ، آغاز مردن توست                         

این وعده الهی است ، که مرگ بر یو اس ای !

دشمنی داریم و دارد دل به دریا می زند

دشمنی داریم و دارد دل به دریا می زند                   

عمق آن را گر بد اند  زودتر جا می زند !

کوسه های پرسه زن را ظاهراً نشنیده است               

یا گمان دارد که آنها را ، تُک پا می زند !

آی گرگ پیر دندان تو بر سنگ آمده !                   

سنگ در چشمان تو مایل به  حلوا می زند!

نبض ایمان در خلیج فارس دارد می طپد                

قلب عالم با طپش های دل  ما می زند !

هر که می خواهد به طوفان تن سپارد،  گو بیا             

این سونامی مثل کاغذ،  ناو را تا  می زند !

روزهای تلخ و تاریک  بزن در رو ، گذشت                

آن که ضربت از شما خوردست ،حالا می زند !

ما غنیمت گیرهای حیثیت ها می شویم                     

تیر ما،  خال هدفهای شما را می زند !

در دل ما جز وطن هر عشق دیگر هیچ نیست

در دل ما جز وطن هر عشق دیگر هیچ نیست

جز مرام مادری ، با آن برابر هیچ نیست

پاسبانی می کنیم این خاک را با خون خود

میهن ما در خطر باشد، تن و سر هیچ نیست

باز نمرود آمده آتش به ایمان افکند

بر خلیلی ها ولیکن،  کوه آذر هیچ نیست

ما ازاین آتش به اذن الله بیرون می رویم

گر چه بر ما هم بیفتد برق اخگر هیچ نیست

از مترسک ها فقط فوج کلاغان می رمند

مرد های جنگ را انبوه لشکر هیچ نیست

ناو جنگی هر کجا باشد شکارش می کنیم

پیش اژدر ساحل و دریا و بندر هیچ نیست

زیر دندانهای ماهی‌های اقیانوس خوار

پیکر فولادی ناو و شناور هیچ نیست

جبهه حق هر کجا باشد شتابان می رویم

پیش یاران علی ،صفین و خیبر هیچ نیست

رهبری جان  را بفرماید نثارش میکنیم

با اشاراتش نیاز،ثبت و محضر هیچ نیست

مرزهای جنگ را تا ناکجاها می کشیم

تا بفهمد دشمن ما ، قدرت  زر هیچ نیست !

عمر کوتاه است قدری بیش و بهتر حال کن

عمر کوتاه است قدری بیش و بهتر حال کن            

با همان هایی که داری، حداکثر حال کن     

مرغ و ماهی چون نداری در فراقش غم نخور          

نان اگردر سفره داری با چغندر حال کن

آسمان زیباست اما ، یکه و تنها نپر                     

باز اگر پیدا نکردی با کبوتر حال کن  

گر که بی پولی و  وام ازدواجت جور نیست          

سعی کن  که زن نگیری ، جور دیگر حال کن

ساحل دریا اگر قسمت نشد حالی کنی                 

توی دریای خیالات شناور حال کن

عشق ماشین هستی و توی بساطت پول نیست     

با دوچرخه بی خیال پارک و پنچر ، حال کن

حال خوش را جستجو در جام و در منقل نکن         

با نوای قلب پر جوش سماور حال کن

 شاخه های گل نگو که خار دارد از چه رو        

خار را پر گل ببین، چندین برابر حال کن

خوب وبدهای جهان معلول نوع دیدن است        

چشم دل را وا کن و  با صنع داور حال کن  

میل میل توست، دنیا هم محل امتحان              

یا بشو مومن و یا چون قوم کافر حال کن!

هجران اگر به وصل می آمد، غمی نبود ( از مجموعه مشق منو خط نزن)

هجران اگر به وصل می آمد، غمی نبود  

پشت در بهشت، ولی آدمی نبود

حوا اگر نبود جهان جذبه ای نداشت

شالوده ی حیات ، به جز مبهمی نبود

عیسای عشق کجا پای می گرفت؟

در حوزه حضور اگر مریمی نبود؟

با تو همین  سلام ،میسر نمی نمود

آری همین سلام ، خیال کمی نبود

اما خدا که خواست تو را مال من کند

در خاطرت جواب نمی خواهمی نبود!

با غزلهای نور می آید( از مجموعه مشق منو خط نزن)

با غزلهای نور می آید

از افقهای دور می آید

ناگهان چون حلول سبز بهار

با تمام غرور می آید

سالها انتظار بر دوشش

از دیار ظهور می آید

با دلی مثل آسمان بهشت

مثل روح بلور می آید

دسته دسته ستاره می چیند

از بلندای طور می آید

گرچه ما می رویم اما ، او

پر شکیب و صبور می آید

قاصدک ها ، چرا نمی آیید؟

بوی سبز حضور می آید!