تا هِریم ته جیبُما چارتا قرون پَستا کنیم
شیرشه وایی رو یَگ خرج جِدیدی وا کنیم
تا غروب هِندوییمو هیچی به هیچی آخرش
آخر شو که هریم خانه وایی دعوا کنیم
زن به اخم و تخم چایی تلخ هِنبیله جلوم
هِنگه بی پول از کجا قند وشکر پیدا کنیم؟
مینِ یخچاله بِوین هیچی نیه جز او خنک
واسه مرغم که دگه وایی آقا آقا کنیم
سیب زمینی که نیه او پُز کنیم مین قلیف
روغن و چارتا پیازم که نیه شوروا کنیم
من هِننتانم جوواب وچه هاته هادنم
واسه هر چیزی وایی هردم خدا خدا کنیم
تازه فردا مدرسه شهریه وایی هادنیم
واسه اردو وچه ها کاغذ وایی امضا کنیم
از اجاره خانه یم هیچی هِنُنگم من دگه
همه اونا به کناراین یکیه چگا کنیم ؟
چکاتم برگشت بخورده امرو فردا هنکنی
تا کی هنباشه که هر رو فکر مخفیگا کنیم ؟
راستم هنگه دست وبالم ،چن وخته خالیه
مین شهرم پول نِرَخته که بریم پیدا کنیم
شیطُن وامانده یم هر رو مین جلدم هره
هنگه دوتایی بیا واهم بریم غوغا کنیم
واسه مردم از خدایو دین همش صحبت کنیم
رو شتر بشینیمو و پشتمایه دولا کنیم
هنگُمش که من هننتانُم ازین کارا کنم
ما هننتانیم که بد باشیم ولی حاشا کنیم
هنگه که کارت نباشه من به تو یاد هِندنم
تا چه جوری مردمه وا هم دگه اغوا کنیم
هم تو کارت پیش هِره هم من ، از ین بیتر چیه؟
بِیل که فکر جا کنیم اونوخت بوین چها کنیم!
هنگمش گمشو برو این کارا کار من نیه
ما بمیریمَم هننتانیم مثل تو تا کنیم !
مین پوزش بِزیُم یگ جوری که بِشت وبرفت
تا خدا هست پیش شیطن تُکُ مایه وا کنیم ؟
وا غرور گفتم زن از کار خدا غافل نباش
استقامت کن که وا هم این گره یه وا کنیم!
صبح، یَگ هو بدیم یکی داره زنگ هنزنه
بِدیُم مامور جلبه ، که حکمه اجرا کنیم !
چه میشود که مدیران به ما بپیوندند؟
به رهروان رضای خدا بپیوندند
کمی ازین همه کبر و غرور برگردند
به جمع این همه بی ادعا بپیوندند
چه میشود که همین دستهای سنگ انداز
به جمع مردم مشکل گشا بپیوندند؟
هنوز امر خدا سجده بر آدم هست
به جای سجده به شیطان چرا بپیوندند؟
از آه این همه مظلوم گر حذر نکنند
گمان نکن که به صلح و صفا بپیوندند
بنای کاخ ستم را کنند خاکستر
به هم دگر اگر این شعله ها بپیوندند!
تهمت نزن ای دوست به من بلهوسی را
کی تجربه کردی غم بی هم نفسی را؟
سر در یقه خویش فرو بر که ببینی
شایسته بود عیب خودت بازرسی را!
عاشق شدم و دهان مردم وا شد
هر تهمت و طعنه لازم الاجرا شد
رازی که نگه داشتم از دشمن ها
افسوس به دست دوستان افشا شد!
بازیگر قصه ای که می سازی باش
در محکمه خودت، خودت قاضی باش
مسولیت کار خودت را بپذیر
در عشق به بدنام شدن راضی باش!
به جز مهر و ناز و لطافت نداری
به نامهربانی تو عادت نداری
به هر کس قیاست نمودم،سری تو
تو با هیچ فردی شباهت نداری
پر از رازهای مگو هست چشمت
چرا با دلم قصد صحبت نداری؟
ته عشق را با نگاه تو رفتم
ولی نه تو اصلا نهایت نداری
به یک عیب کوچک تو را میشناسم
که با عشق برخورد مثبت نداری
نه با من که عمری برایت سرودم
به شعر و غزل هم رفاقت نداری
اجازه ندادی کنار تو باشم
ولی می شوم دور ،طاقت نداری!
هدر دادی عمر مرا و خودت را
برای همین خواب راحت نداری!
من آماده بودم برایت بمیرم
صد افسوس دیدم که رغبت نداری!!
چن وخته رو اعصاب ما بِرفته
سیب زمینی بوین کجا برفته
تُکِّشه کج هُنکنه واسه همه
هِنندانم که وا کی را برفته
همه دارن هِرن به پیشواز او
انگار که مکه،کربلا برفته
تا دیرو هیشکی تحویلش هِننگت
امرو ولی بِوین کجا برفته
بی رنگ رو بی مزه یو بی معنی
فیس افادش به کیا برفته؟
دو رو دگه هِوینی که بوگندش
به آسمُن دوکنا برفته
هیشکی نگاش هِنُنکنه به رغبت
واز میون زبالهها برفته
هر کی که اصل خودشه گمکنه
شک نکنین سرش کلا بِرفته!
نپرس حال دلم را که سخت ویرانم
به خانه های پس از انفجار میمانم
سری به ارگ دلم بعد زلزله نزنید
هنوز لرزه نشسته است در تن و جانم
هوای صاف اگر هست این طرفها نیست
غروب غمزده آسمان تهرانم
امید گرمی از این روح سرد بیهودست
بهار هم بشود باز من زمستانم
دوباره ابر خیالت رسید و خیسم کرد
چقدر خیس بمانم ، خودم نمیدانم!
سیب زمینی هِنگه که ما پادشایی هُنکنیم
گوشت و مرغ و میوه یم هِنگن خدایی هُنکنیم
هم نَخوُد ولوبیا یو هم عدس هنگن که ما
دُگدریم داریم مریضایه دوایی هنکنیم
شلغمم چن وخته کل کل هنکنه وا میوه ها
ما ولی فعلا داریم بی اعتنایی هنکنیم
تا پنیر وشیر وماست و کشک هم حرف هنزنن
از شکم احساس شرم و روسیایی هنکنیم
گوجه یو بادنجونم دارن هرن به آسمون
وا خیالات اونا سیر هوایی هنکنیم
هر کسی سر راست کرده واسه ی ما آدما
این وسط مایم فقد وحدت گرایی هنکنیم
واسه خوردن مین یخچالا دگه چیزی نیه
سفره یه رنگین به نن و قند و چایی هنکنیم
سنگ هوندیم به شکم اینه نخور اونه نخور
کُلّ احساساتمایه مومیایی هنکنیم
تخت کوشا کنده هابه بس پیاده راه هریم
پابرهنه مدتیه راه پیمایی هنکنیم
به پسر هر کی که هنگه پیر هابی یی زن بگیر
هنگه بی دامادی یم ما کدخدایی هنکنیم!
مین خو هر شو هریم ترکیه یو آنتالیا
گفتگو وا خوشگلای موطلایی هنکنیم
کار ما سامُن هِننگیره دگه وا حرف مفت
پیش خود داریم حس خودکفایی هنکنیم
ما به نُن خالیم چن وخته راضی هابی ییم
وا نُن خشکم یه وخت زور آزمایی هنکنیم
مین کاسه اشکنه لوت هنکنیم و هُنخوریم
تا همینم کم نشه شکر خدایی ، هنکنیم
اما راستشه بخوایین ته دلا راضی نیه
ما مین درگا خدا داریم گدایی هنکنیم
اشرف مخلوق ما هستیم و اینه وضعما
وا چیشی کُفاره داریم راهنمایی هنکنیم ؟َ
چقدر سبز وبلند است نخل قامت تو
که چشم ها نکند رخنه در نهایت تو
سخنوران جهان پیش پات برخیزند
به مجلسی که رود نام پر صلابت تو
دل تمام غزل پیشگان هوایی توست
دمیده در همه دلها دم عنایت تو
شراب ناب مگر در کلام تو جاریست ؟
که مست می شود آدم به هر اشارت تو؟
هنوز هر که بخواهد به عشق پا بدهد
به التفات گذارد قدم به ساحت تو
تو پادشاه تمام سخنوران هستی
کجاست آن که بپیچد سر از اطاعت تو
سمند طبع تو رام کسی نخواهد شد
کمند عشق بود در کف کفایت تو
اسیر خال وخط و رنگ این جهان نشدی
که زرق وبرق جهان رفت در اسارت تو
به هر کجا بروی نُقل مجلس انسی
کدام سر که ندارد سر ارادت تو؟
به جمع و مجلس ما هم سری بزن امشب
که دوستان همه جمعند بر زیارت تو !
هِنندانم چیشی بِدّیه بِه مارُم مین فالُم
که مفت کَلذی بِنداخت وا سر میون چالُم
میون این همه آدُم ، که هَسته مین این عالُم
برفت از پیش خود به خواستگاری دختر خالُم
هِنخواستم بگیرمشِه من اون بادّوک لوچوّکه
هِنخواستم دوندم سنگ سنگین به سر بالم
به من گیر هادین هی مارم و هی عمه یو خاله
بِزین انقده طعنه که کردن از زوون لالم
بکشین بووردَنمه سه چارتایی مین مجلس
میون دست پا مثل نمد کردن لقه مالُم
گلی به او بِگتن واسه ی من که هِنندانم
بزنم به سرم یا که بمالانم به دیفالم
بُبُریَن ، بدوختن مثل جامه یو تنم کردن
نِبشتَن لااقل از خو وخیزه بخت و اقبالم
بِرَختن رو سرم جا نقل دامادی غم و نگبت
دِوِستن غصه یو غمهای دنیا ر پر شالم
یه روز خوش نِدی یوم من ، شُمُش یگ سر به دستش به
هنوزم که هنوزه هِنزنه وا چو سبیدالم
چُگار هِنبه کنم که زور من کم به یو او پرزور
اگه حرف هنزیم هِنبشت تا صُب مین یخچالم
همه هِنگن ، هِنُخواستی چِره پاته جلو بِشتی
مگه عقلم قد هِندا قایده امروز و امسالم
اگه خر گازم هنزه ، واز، من هیچی هِنُنگفتم
خیال هِنکردم اون روزا که خب هُنباشه احوالم
خلاصه کار من هابه بگم هر رو غلط کردم
که هم جونم برفت، هم آبرو هم عمر هم مالم
ولی یاباشو هِنگم که منم باباشه در کردم
نِوینین قد کوتامه که یگ متر و سه مثقالم !
یَه رو گفت که حلالُم کن که وا تو خیلی بد کردم
بیا بگذراگه سختت به عمری جار و جنجالم
منم گفتمشه یگ عمره بِچُرّی یُم مین چاییت
حلالم کنم تویم که گاهی شیطن کرد اغفالم !
جهان هر چند برق و زرق داره
توی خیلی پریزاش برق داره
نکن انگشتتو تو هر پریزی
خریت با شجاعت فرق داره
-------
به صورت گر چه برق و زرق داره
ولی توی پریزش برق داره
نزن انگشت به سیمای لختش
خریت با شجاعت فرق داره
مُرغانه نُخور، مرغ نُخور ، بس که گِرُونه
گوشتم که دِگه چیزی نگو ، قیمت جُونه
ازمیوه نزن حرف، برو اَنگِشه بنداز
پنج شنبه برو سر مزار ، که رایگوُنه
شیرینی و آجیل و نون کاک و به جز اُون
این روزا فَقد خوراک از ما بِیترونه
یَگ دانه پفک هابیه هم قیمت آدُم
وِچّه هوسش کرد بگو اَخّه ، فِلُونه!
هر چی که هُخایی بخری دستت هِلِرزه
یَگ سر دل وامانده به جوش و غَلَیونِه
چار تا قِرونی ته جیب آدم که هُمانه
تنها چیزی دستت هِرِسه ، چن تایی نُونه
هِنتانی فقد واسّانی ، چار تا نُون ساده
نُونم که نِیه ، پنداری چرم هَمِدونه
هر رو زنت هِنگه که فِلون چیزه نداریم
یَگ سر تن آدم، واسه چیزی به تُکُنه
زن دارا وایی کِّره شونه قرص دِوِندن
خرج خانه شوخی نیه، یَگ جنگ کِلُونه
از زندگی سیر هابیه هر کی که هِوینی
خرجا همه به دلار و دخلا به قِرونه
هیشکی یَم صداش در هِنره وا این همه رنج
انگار- گُلُویا پر سنگ و اُستُقونه
واز شکر خدا که وا تُمُمِ این مسائل
هر جوری که هست کشور ما، امن و اَمونه !
زندگی گر چه قشنگ است ، دلم می گیرد
بی تو یک کلبه تنگ است، دلم می گیرد
بی تو من هر چه بهار است خزان می نامم
گاه از هر چه که رنگ است ، دلم می گیرد
جای آن است که دست تو به دستم باشد
من از این غم که زرنگ است ، دلم می گیرد
زندگانی تو نباشی ، آه ، یعنی مردن
نفسی مانده به ننگ است ، دلم می گیرد
با همه سادگی ات در دل من جاری باش
زندگی شهر فرنگ است، دلم می گیرد
ماه بودی و شبی عکس تو در آب افتاد
پی تو بس که پلنگ است دلم می گیرد
کاش از عشق کمی صرف تکلم می شد
حرفها، حرف تفنگ است، دلم می گیرد!
آدمها ، همان گونه و با همان صفات و خصوصیاتی پیر می شوند که در جوانی ،آن صفات در وجودشان بوده است،
مهربان ها، مهربان تر
دوست داشتنی ها، دوست داشتنی تر
عاطفی ها ، عاطفی تر
خوب ها، خوب تر
آرام ها، آرام تر
با صفا ها ، باصفاتر
خوب سیرتان، خوب سیرت تر
و ...
خشن ها، خشن تر
بدذات ها، بد ذات تر
عصبانی ها، عصبانی تر
خسیس ها، خسیس تر
و .....
چرا؟؟
وقتی سیرت و رویه ای سالیان طولانی همراه و همپای انسان رشد کند ،ریشه های این رفتار و مرام آنقدر به اطراف با همان شکل اولیه ، گسترش می یابد که دیگر تغییر آن در توان صاحب آن رفتار نیست،
به همین جهت است که روایت داریم چهل سالگی ، سن کمال است ، اگر تا این سن کسی به صفات اخلاقی پسندیده دست نیافت، انتظار خیری از او نمی رود.
البته با موارد استثنا که در همه امور ممکن است رخ دهد کاری نداریم اما رویه کلی و عمومی جاری جهان بر همین منوال استوار است.
آفت پس از آفت دمادم اتفاق افتاد
هر روز زخم تازه ای بر جان باغ افتاد
آتش برای گرمی دلهای ما آمد
با مکر شیطان ها به فکر احتراق افتاد
آبی که باید مایه سر زندگی باشد
بس زندگی با دست او در باتلاق افتاد
هر بار سنگ تازه ای از آسمان آمد
روی سر ما تکه ای از این رواق افتاد
بر گردن که باید این تقصیر را انداخت
کز جنت آدم رانده شد و زیر طاق افتاد
هی شیشه عمر عزیزان را فلک له کرد
بس شیوه ی بیداد با این قلچماق افتاد
از چار عنصر ضربه ها خوردند آدمها
سنگ بلا بر خانه ها با اشتیاق افتاد
جایی که هر چه شاخه های سبز می سوزد
ای وای بر پروانه ای که در اجاق افتاد
چون مصطفی ها و محمد ها و مریم ها
بسیارعاشق حالشان بر این سیاق افتاد
آرام اما ناگهان ، از بین ما رفتند
انگار که قابی ز دیوار اتاق افتاد
ای کاش می شد تا که محکم می گرفتیمش
اما نشد و بین ما درد فراق افتاد !
محمد حسین حسنی 21/6/1405 شاهرود
تمام آن چه که بین من و تو بود ، گذشت
بهار عاشقی ما بدا ، که زود گذشت
بهانه ای که برایت غزل بگویم، مرد
تبی که حال مرا می سرود ، گذشت
به سان حادثه یا اتفاق بودی تو
و من شبیه نسیمی کزین حدود گذشت
شمیم گرم خیالت همیشه در دل من
سپید آمد و روشن ولی کبود گذشت
چه روزها که در آن آفتاب می شد رفت
میان مه سپری شد درون دود گذشت
مسیر عشق مرا از تو منحرف کردند
دریغ ، وصلت دریا به خواب رود گذشت
از ارتفاع نفس گیر عشق ، رد نشده
شکست پای دل و فرصت صعود گذشت!
گروهبانی خشن در دوره شاه
که دستش از جهان گشته ست کوتاه
به آزار واذیت بود معروف
و می شد از خشونت شاد و مشعوف
به سربازان همیشه زور می گفت
درشت و گنده و ناجور می گفت
یکی سرباز ساده داشت سرکار
که بیش از دیگران می کرد آزار
که سرباز درون دفترش بود
شبیه شمر دایم بر سرش بود
به هر نحوی که می شد کرد اذیت
به او آسیب زد در طول خدمت
برای مرخصی آزرد او را
به سر حد جنونش برد او را
به اندک نکته ای زندانش انداخت
غم و اندوه را بر جانش انداخت
غذایش را زمانی پر نمک کرد
دل آن ساده را بد جور لک کرد
نشد یک روز آب خوش به کامش
دو سال خدمتش تا شد حرامش
چو آمد خدمت او رو به پایان
گروهبان از ستمها شد پشیمان
که من با او بدی کردم فراوان
حلالم می کند آیا بدین سان ؟
کنم امروز از او جلب رضایت
که کار ما نیفتد بر قیامت
صدایش زد به نرمی و لطافت
که اکنون شد تو را پایان خدمت
بدی کردم ولی تو کن حلالم
که نادم هستم و بد هست حالم
بدیهای مرا بگذار و بگذر
بزرگی کن به من این روز آخر
به او سرباز ساده گفت سرکار
که من هم بد نمودم با تو بسیار
تو هر قدری نمودی زورگویی
ستم کردی و یا هر تند خویی
به هر نحوی مرا اجبار کردی
حلالت کرده ام هر کار کردی
ولی من هم یقیناً قدر کافی
ستم کردم به تو محض تلافی
حلالم کن اگر که بد نمودم
حریف قدرتت چون که نبودم
به هر چایی که آوردم برایت
نمودم جیش در فنجان چایت !
با نام عشق بر سر دوشم سوار بود
عمری به اشتباه برایم چو یار بود
من از خیال خام خودم رنج میبرم
با آن که سوء نیت او آشکار بود
دنیا به عمر خویش چو من ساده دل نداشت
مانند او اگر چه هزاران هزار بود
با نام عشق حال دلم را گرفت و رفت
حالا خودت ببین که عجب نابکار بود
من خر شدم به وعده آن باغ سبز و سرخ
در چشم من تمام جهان سبزه زار بود
جیبم که شد تهی به فراموشیم سپرد
او عاشقم نبود به فکر قمار بود
وقتی قطار عمر از این ایستگاه رفت
من بی بلیت بودم و ایشان سوار بود!
دهان من به ذکر تو سر خوشبو شدن دارد
چه شیرین است کام آن که قندی در دهن دارد
به بسم الله رحمن رحیمت سخت مشتاقم
چه تاثیر عجیبی اسم اعظم روی من دارد !
به هر مشکل که پیش آمد گره وا کرد نام تو
چه بیمش از حوادث این زره ، هر کس به تن دارد؟
به نام نامی ات روز خودم را جشن می گیرم
تمام غربتم با بودنت ، بوی وطن دارد
محب شاه مردان را غم روز مبادا نیست
کجا یعقوب نابیناست ، وقتی پیرهن دارد ؟
به دنیا آمدیم و بی خبر از کار خود بودیم
مگر در آسیا گندم گمان له شدن دارد ؟
در این وحشت سرا از مرگ استقبال باید کرد
که هر کس در مسیرش یک حَضَر موت یمن دارد
خدایا دست هایم را گرفتم بر طناب تو
ز حبل الله محکمتر مگر عالم رسن دارد ؟
دلم آشفته هست اما یقیناً گم نخواهد شد
کسی که روی پیشانیش مُهر پنج تن دارد !
خدا حافظ ای جلوه ی ماندگار
خدا حافظ ای نخل پر برگ و بار
بدون تو گیرم بیاید بهار
مرا با گل و باغ دیگر چه کار ؟
خدا حافظ ای حافظ این دیار
از این شهر پر دود روحت گرفت
چه سخت و غم آلود روحت گرفت
ز ما عاشقان زود روحت گرفت
گر از دشت، ای رود روحت گرفت
به دریا بپیوند ازین رهگذار
غمت درد ما را جوان کرده است
به داغت جگرسوز مان کرده است
چو ما را چنین امتحان کرده است
چه با سینه عاشقان کرده است ؟
بسوز ای دل زخمی داغدار
تمام ملایک به سوگ تواند
شهیدان یکایک به سوگ تواند
مریدان سالک به سوگ تواند
زن ومرد و کوچک به سوگ تواند
چه رسم بدی دارد این روزگار
پس از تو جهان نیست جای درنگ
در این تُنگ کوچک نشاید نهنگ
نفس کی برآید از این خلق تنگ
بکوبان دل من سرت را به سنگ
که در آتشی و نداری قرار
به طوفان بگویید ، طوفان کند
و هر چه توانست ویران کند
اگر همچنان نقض پیمان کند
نیارست ما را پشیمان کند
که ما جان فدایان یاریم، یار !
به کفار ، میهن نخواهیم داد
امانی به رهزن نخواهیم داد
وطن را به دشمن نخواهیم داد
به ذلت ، دمی تن نخواهیم داد
بماند به تاریخ ما یادگار !
دلهایمان خون است، اما عزممان محکم
هرگز نخواهد کرد طوفان پشت مان را خم
داغ شهادت های یاران را به دل داریم
پر پر شد از این بوستان بسیار گل، هر دم
اما گلی این بار طوفان چید که جایش
دیگر نخواهد رُست درباغ بنی آدم
چه تلخ بود و جان گزا وقتی خبر آمد
از شرق تا غرب وطن شد خیمه ی ماتم
از عمق این درد گران تنها خبر دارد
هر کس که آمد بر دل او تیری از آن غم
آری درست است این که « کل من علیها فان »
اما چه می شد داغ ها نازل شود کم کم
باید به « یبقی وجه ربک » التجا آریم
تا زخمهای سینه مان را حق نهد مرهم
زخمی شدن یا داغ دیدن مانع ما نیست
تا پود و تار ماست ازغمهای مستحکم
ما رودها رسم نشستن را نمی دانیم
باید به دریا رفت، از صحرای این عالم
ساقی در این بزم محبت میل میل توست
از ساغرت لاجرعه نوشانی و یا نم نم
حب الوطن در جان ما جاریست جای خون
زیباست تابوتی که تزیین گشته با پرچم !
یک عمر کشیدم به هوای تو نفس را
بیهوده نمی خواستم این عمر عبث را
هی چشم به در دوختم و حوصله کردم
شاید که بیایی بگشایی تو قفس را
افسوس که خوش بود دل من به محالات
مانند کویری که کند میل ارس را
تنها ثمرم از همه رنج فراقت
این بود که تاب آورم آن درد ملس را
گفتم که رهایت کنم و بگذرم از تو
اما بگذارم به دلم جات ، چه کس را ؟
ای عشق بیا و به دلم لرزه بینداز
یادآوری ام کن بم و منجیل و طبس را
آماده یک وسوسه تازه ات هستم
در من بتکان سرخ ترین سیب هوس را
هر تلخی و شیرینی دنیا گذران است
بر من بچشان باز همان مزه ی گس را !
شد ماه عاشقُن- دلهای شیعیُن-هر جای این جَهُن، هِنسوزه همچنُن ،
الغوث والامُن - آقا تنت درست - یا صاحب الزُمُن -
ایام ماتمه - ماه محرمه – دلها پر از غمه – چشما پر از نمه ،
حالا ظهور کن - آقا تنت درست- یا صاحب الزمُن
دل سوخته هابی یِیم – مشگی بپوشی یِیم – ناله سر هادی یِیم – بنگر چه حالی یِیم ،
از خورد واز کِلُن - آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن
هنگام تعزِیت - وا شور ومعرِفت -هر روز چن کِرت - هِنگیم تسلیت ،
وا چشم خون فشُن- آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن
شد دشت کربلا - صد جوی خون به پا – از جور اشقیا - قد قامت العزا
رفته به کهکشُن – آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن
از تُشنیا چطو - جونها بگت اَلو، اونم کنار او - دل تنگ و خشک، لو -
شد لاله ها خِزُن- اقا تنت درست – یا صاحب الزمُن
زینب چها کشید – اسطوره آفِرید - از بس که داغ دید – وا اون همه شهید ،
بسیارشُن جوان- آقا تنت درست- یا صاحب الزمُن
عباس با وفا – اون مظهر صفا – یاد هادیه به ما – باشیم وا شما
نه وا مخالفُن- آقا تنت درست- یا صاحب الزمُن
واسه ادای دِین – وا سوز وشور و شین – وخت شهادتین - هنگیم حسین حسین،
این خط واین نشُن - آقا تنت درست - یا صاحب الزمان -
یا صاحب عزا – ما هُنکنیم دعا - جُن تو بی بلا – دور از تو فتنه ها -
از انس و جنی یُن - آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن
میل حضور کن – دفع شرور کن – کارا رِ جور کن - آقا ظهور کن ،
مولا بگو اَذُن –آقا تنت درست – یا صاحب الزمُن .
بالا برو به اوج ، همان اوج دلبخواه
اکنون برای توست همه چیز روبه راه
از خاک دل بکن برو بالا به سمت عرش
بر خود ببال چون که پی توست بس نگاه
کم کم میان سینه فقط خاطرات توست
تاریک روشنی است ، سفید و کمی سیاه
با ما بگو چگونه به اینجا رسیده ای
در شان تو کم است بگویم که پادشاه
بالت چگونه این همه قوت گرفته است
پرواز تو نداشت چنین حد وجایگاه
بالا روی چنان که نبینیم ما تو را
دارد می افتد از سر بینندگان کلاه
پنهان شدی ز دیده مشتاق عاشقان
باری ، ترحمی به ملاقات گاه گاه
دست نیاز بر سر تو هر چه می کشیم
نازت گرفته است فزونی ز فر وجاه
دیدار روی ماه تو هر روز مشکل است
تنها یکی دوبار و آن هم به طول ماه
حتی به این که زنده شود خاطرات تو
دولت عطا نموده به ما بسته رفاه
باید کجا ز درد فراق تو ناله کرد ؟
دیگر نمانده هیچ کجا توی دشت چاه
این سان که پیش می رود اوضاع روزگار
ترسم بیاوری سر مردم شبی سپاه
در انتقام آن که تو را سر بریده اند
یا خورده اند تخم تو را شام یا پگاه
ناگاه سر برآری و نابودمان کنی
با انفجار قیمتت این بدترین سلاح
یارب ببخش خلق خودت را در این گناه
ما را به وقت حمله مرغان بده پناه
محمد حسین حسنی 30/2/1405 شاهرود
با هر که نشستیم وکلک زد، کلکی خورد
وقتش که شد از پنجه تقدیر ، چَکی خورد
پاتک بخورد هر که زند تک به زمانه
پاتک بزند عاقبت آن کس که تکی خورد
تا اَنگ نمکدان شکنی بر تو نبندند
از سفره بی عشق، نباید نمکی خورد
هی زخم زبان می زنی و غافل از آنی
تا ته برود شیشه دل، گر ترکی خورد
شک نیست که سوزانده دل شاپرکی را
بر شعله یک شمع اگر شاپرکی خورد
کی می رود از خاطر یک طفل دبستان؟
روزی که به ناحق ز معلم کتکی خورد
می میرد اگر فوت کنی بر سر شمعی
نفرین به نسیمی که تن قاصدکی خورد
من خوب غزل گفتم و تو خوب شنیدی
لبخند بزن حالت اگر قلقلکی خورد!
محمد حسین حسنی 26/2/1405 شاهرود
دنبال کدام آتیه باشد ته پیری ؟
آن کس که جوان بود و بردند، اسیری
هی برده گرفتند وکشاندند به خدمت
تا مثل تو امروز نشیند به امیری
امروز تو بر تختی و رفته است ز یادت
نانی که نخوردیم از این سفره به سیری
با چند عصا و عینک هی عرق شرم
حق نیست بریزیم و تو بر خویش نگیری
در کاخ شما هر چه بخواهید ، بزرگی
در کلبه ما هر چه بجویید، حقیری
از جیب تهی نان و خورش در نمی آید
سخت است به اهل حرم اظهار فقیری
در حنجره زخمی ما ناله فروماند
جا در دل ما نیست از این درد پذیری
آبی برسان بر لب این نخل کهنسال
صحبت چه کنی از شب زیبای کویری ؟
باران چه ثمر دارد اگر دیر ببارد
ما زنده نمانیم به آن دوری و دیری
دوران تو هم می رود از دست به زودی
اینقدر نشو غره به ایام دلیری
آنقدر که دادی تو به ما وعده فردا
ترسیم ، در این دین بمانی وبمیری!
محمد حسین حسنی 23/2/1405 شاهرود
ما از بهشت قصد رمیدن نداشتیم
شوقی به سیب دزدی وچیدن نداشتیم
عشقت اراده کرد که بیرونمان کند
فرصت برای ناز کشیدن نداشتیم
ما در زمین خوشیم بهشتت برای تو
از ریشه مان هوای بریدن نداشتیم
هر جور میل توست قضاوت کن وبگو
گوشی برای وعظ شنیدن نداشتیم
ما را پراندی از سر دیوار عشق خود
چون شاخه ای برای پریدن نداشتیم
این باغ سبز را تو نشان داده ای به ما
ما آهوان که قصد چریدن نداشتیم!
محمد حسین حسنی 19/2/1405 شاهرود
از برکت خون شهدا یافت تمایز
این آبی زیبا که شده وجه تمرکز
باید که خلیجش بشود فارس تلفظ
چون نبض جهان می طپد از تنگه هرمز
این نظم که حاصل شده از رزم دلیران
حق است دهد ملت ایران به جهان پز
دیگر خبر از هر که بیا هر که برو نیست
اوضاع دگرگون شده از بعد تجاوز
پایش برسد هر که ازین بعد به آنجا
باید بزند محکم و پر زور به ترمز
دیگر نتوان مفتی ازین خطه گذر کرد
هرگز نتوان کرد به این نظم تعارض
این قاعده انداخته آتش به تن خصم
چون آتش موشک که جهد از ته اگزوز
دیوانه شده می دود از درد به هر سو
آن گونه که بر کوه وکمر جست زند بز
کفتار جهانخوار خطا کرد و نفهمید
بر مامن شیران نتوان کرد تعرض
بر غیر خداوند نگردد سر ما خم
ما را به شعار و به عمل نیست تناقض
ما از طرف سوخته عشق می آییم
در مکتب عشاق نمودیم تلمذ
از مرگ چه ترسی است شهادت طلبان را
مردان جهادی نهراسند ز قمپز!
محمد حسین حسنی 13/2/1405 شاهرود